این خانه امن نیست
جلسه سازمانهای غیر دولتی زنان بود با معاون توسعه قضایی. خیلی از دوستان آشنا که در نشست های مختلف و برنامه های حمایت از حقوق زنان، پای ثابت هستند، گرد آمده بودند. دعوت کننده هم رییس کمیسیون حمایت از زنان و کودکان قوه قضاییه بود. در وهله اول می شد رضایتی توام با تعجب را در چهره تک تک حاضرین دید. در این فضای پر از تردید و سوءتفاهم نسبت به سازمان های غیر دولتی که تئوری توطئه برای مسوولین ایجاد کرده است، به رسمیت شناختن سازمان های مدافع حقوق زنان آن هم از جانب قوه قضاییه، غنیمت بزرگی است، چه رسد به اینکه معاون مربوطه اندر محاسن تعامل این قوه با نهادهای مدنی و وظایف متقابل این دو برای رسیدن به توسعه قضایی و از ضرورت مشارکت این نهادها از طراحی و برنامه ریزی تا اجرا و نظارت بگوید. هر چند آقای معاون گفتنی ها را گفت و رفت و نماند تا چیزی بشنود اما باز هم جای ناامیدی نبود. بالاخره مسوولین همیشه گرفتارند و همین که مثل برق میایند و روشنی می دهند و می روند، خود نعمتی است!! خداوند سلامتشان دارد! به هر حال بعضی از ناامیدی شان و تردیدهایشان گفتند و از اینکه عدم هماهنگی سه قوه نهایتا به ضرر زنان است و این گونه اقدامات آب در هاون کوفتن است و ...
بعضی دیگر هم می گفتند زنان باید از هر فرصتی بهره لازم را ببرند و هر سلامی را پاسخ گویند تا بالاخره مشکلات حل شود.
در بخش بعدی (بعد از سخنرانی و پرسش و پاسخ) دو کمیسیون همزمان برای ارائه نتایج طرح های پژوهشی انجام یافته پیرامون خشونت علیه زنان و روابط زوجین در خانواده و بررسی آنها تشکیل شد و بحث ها عمدتا حقوقی بود و شرکت کننندگان ضمن آن که دیدگاه ها و نظرات خود را در ارتباط با تعاریف و مفاهیم مطرح می کردند نقش خود را در زمینه سازی و فرهنگ سازی لازم برای تدوین و نیز اجرای قوانین مربوطه مورد تامل قرار می دادند.
در مسیر بازگشت به کندی حرکت اصلاحی زنان فکر می کردم و سختی کار کردن در حیطه مسائل زنان. ایجاد خانه امن برای زنان خشونت دیده و یا در معرض خشونت موضوعی بود که نزدیک یک سال دفتر امور بانوان وزارت کشور روی آن کار کرد و نتایج بررسی ها و مطالعات انجام شده را به شورای اجتماعی کشور ارائه کرد. این شورا سازمان بهزیستی را موظف به ایجاد حداقل شش خانه امن در شش منظقه از کشور نمود و حتی آیین نامه اجرایی آن هم تنظیم شد. شما از سرنوشت این طرح اطلاعی دارید؟