در آستانه روز جهانی نفی خشونت علیه زنان
نویسنده: ش.خویی
در حالی که این روزها زنان دنیا خود را آماده بزرگداشت روز جهانی نفی خشونت علیه زنان در 25 نوامبر می کنند، در ایران در حوزه دولتی زنان تقریبا سکوت مطلق حکمفرما بوده و از حوزه غیر دولتی نیز هنوز خبرهایی به بیرن درز نکرده است. سالهای گذشته چند تا از سازمانهای غیر دولتی زنان به صورت خودجوش اقدام به تاسیس دبیرخانه موقت نفی خشونت علیه زنان کرده، برنامه هایی را در سطح ملی به اجرا در می آوردند. عنوان این برنامه هم با توجه به فاصله میان 25 نوامبر (روز جهانی نفی خشونت علیه زنان) و 10 دسامبر (روز جهانی حقوق بشر) «از نفی خشونت تا حقوق بشر» نامگذاری شده بود. از سوی دیگر در روزهای اخیر شاهد افاضاتی دیگر از یکی از نماینده های زن مجلس هفتم بودیم که با اشاره به پروژه مشترک مرکز امور مشارکت زنان با وزارت کشور در خصوص «بررسی علل و عوامل و اشکال خشونت خانگی علیه زنان در 28 استان کشور» مراتب تاسف شدید خود را از اینکه میلیونها تومان از بیت المال صرف شده است تا به جهانیان ثابت کنند که در ایران خشونت علیه زنان وجود دارد»، اظهار کرده بود!!! این اظهارات آدمی را یاد جمله ای از معلم انقلاب -دکتر شریعتی- می اندازد که یکی از آثار خود را تقدیم کرده است به «کسانی که خود کاری نمی کنند و از اینکه دیگری کاری کند آزرده خاطر می شوند» و متاسف می شود از اینکه یک زن در مقام نماینده مجلس منکر هر گونه خشونت علیه زنان می شود که البته این دیدگاه و نظر را به تمام نمایندگان زن مجلس هفتم باید تعمیم داد. زنانی که به واقع فراکسیونی علیه زنان تشکیل داده اند و نه تنها دردی از دردهای زنان را درمان نمی کنند بلکه نمک بر زخم آنها هم می پاشند، طوری که انسان در زن بودن این خانمها هم شک می کند! اخیرا هم که موضوع حضور زنان و غیر مجتهدان در مجلس خبرگان پیشنهاد شده بود با خودم فکر می کردم که بر فرض اگر چند تا از این عفتها، عشرتها، و رفعتها وارد مجلس خبرگان هم بشوند، آیا واقعا حضورشان کمکی به بهبود وضعیت زنان خواهد کرد یا خود مانع بزرگی در راه احقاق حقوق زنان خواهد بود؟ شاید درست به همین دلیل است که خانم دباغ وادار به بیان این مطلب می شود که «به جای آنکه به فکر حضور زنان در مجلس خبرگان باشید، به فکر زنانی باشید که هر روز قربانی خشونت و کتک می شوند.» (نقل به مضمون)
براستی با این اوضاع و احوال آیا امیدی به اجرای مفاد قانون برنامه چهارم توسعه کشور می ماند، به ویژه بند (ج) ماده 111 آن قانون که دولت را موظف کرده است تا اقدامات لازم، از جمله تهیه برنامه های پیگیرانه و تمهیدات قانونی و حقوقی به منظور رفع خشونت علیه زنان را به انجام رساند و یا خود زنان باید آستین همت بالا بزنند و دست به کار شوند و دست در دست هم سدها را یکی پس از دیگری از سر راه بردارند. به نظر می رسد که این تنهاترین و عاقلانه ترین راه است که پیمودن آن جز با همدلی و اتحاد و وفاق تک تک زنان ایرانی میسر نخواهد بود.