جهد بی حاصل !
روز چهارشنبه همان ساعات اول همه ی بلیطهای کنسرت استاد شجریان رزرو شدند. عصر سری به نشر کارنامه زدم گفتند از روز یکشنبه فروش بلیط آغاز میشود.جمعه برای اطمینان از گوشهایم یکبار دیگر از فروشنده روز فروش بلیط را پرسیدم گفت همان یکشنبه است و به هر نفر هم حداکثر دو بلیط فروخته می شود. چهار نفری که باید در صف می ایستادند انتخاب شدند .صبح یکشنبه حوالی ساعت شش و نیم صبح رفتیم که زنبیل بگذاریم...صفی بسته شده بودبه طول چند صد مترو به عرض دو تا سه نفر! بعضیها با پتوو تجهیزات نمی دانم از کی شاید از چهار پنج صبح آمده بودند در صف !اگر هم می ایستادیم بعید بود به ما بلیطی برسد.منصرف شدیم .هرکدام به سی خودمان رفتیم .حوالی ده و نیم دوباره از آنجا گذشتم .صف طولانی تر شده بود .
پیچیده بود تا کوچه بالایی تا نزدیک بیمارستان منظریه.دوازده و نیم هم دوباره رفتم ...سه ...چهار و نیم...و این ماجرا ادامه داشت تا غروب که شنیدم پلیس از مردم می خواسته که محوطه را خالی کنند .ظاهرا خیلی ها دست خالی برگشته بودند.بهتر نبود تعداد بیشتری بلیط برای رزرو اینترنتی در نظر می گرفتند؟...اینهم اندرحکایت بی نصیبی ما!
.....
مدتی پیش یک بحث مختصری در مطبوعات شکل گرفت درباره ی خبرگان و در حاشیه ی آن حضور زنان در این مجلس .
آقای یزدی گفته بودند که مانعی برای حضور زنا ن در خبرگان نیست به شرط اجتهاد و البته ایشان هم مجتهد زن نمی شناسند!
باورم نشد .واقعا نمی شناسند؟
در همین زمینه یادداشتی از معصومه ناصری خواندم که این صحبت آقای یزدی و دیگران درباره ی خبرگان را بهانه قرار داده برای انتقاد به حوزه های علمیه ی خواهران و کارآیی آن.البته که به حوزه های علمیه (و حوزه های خواهران )انتقاد وارد هست .این انتقاد نه از جانب بیرون که از نگاه درونی هم بسیاری علما به حوزه های علمیه انتقادهای تند و تیز دارند.ولی توجه به دو نکته را ضروری میدانم. یکی اینکه نشناختن بانوان مجتهد از طرف آقای یزدی دلیل بر نبودن آنها نیست که ما آن را فرض بگیریم و بر این اساس بحث کنیم .شاید ایشان خیلی چیز های دیگر را ندانند و یا خیلی کسان را نشناسند.برای اطلاع به سه نفر اشاره می کنم : خانم منیره گرجی که تنها بانوی مجتهد حاضر در خبرگان قانون اساسی بودند.بانوی مجتهد زهره صفاتی . بانوی مجتهد فاطمه روستا که در تهران و درخیابان ایران سالها ست که به تدریس مشغولند وزنان برای نماز به ایشان اقتدا می کنند.واما نکته دیگر آنکه وظیفه ی حوزه های علمیه سیاستمدار پروری نیست .چه خواهران و چه غیر آن . بی علاقگی به سیاست در میان زنان ضعف اساسی ای است که اینجاها خودش را نشان میدهدو مختص خواهران طلبه هم نیست . نگاهی به موسم انتخابات و تعداد کاندیداهای زن در قیاس با مردان بیاندازیم.آنجاها که مجتهد نمی خواهند .آیا این معنایش کمتر متخصص بودن زنان یا ناکارآمدی دانشگاهها و... است یا بی علاقه تر بودن خود زنان به سیاست؟