حجاب زنان! مساله این است؟؟
اخبار مربوط به حجاب و مقابله با بدحجابی زیاد است. شاید بشود روزی حداقل دو سه خبر ناب در این مورد در خبرگزاری ها و روزنامه ها و سایت های خبری پیدا کرد. از جمله اینکه دانشگاه آزاد تهران در بخشنامه ای به دانشکده هایش « نسبت به بدحجابي و عدم پوشش مناسب دانشجويان هشدار داد». و یا اینکه یکی از راهیافتگان مجلس گفته است: «در خصوص مبارزه با بدحجابي علاوه بر گشتهاي ويژه نيروي انتظامي, پليس 110 و دايره منكراتي اين نيرو نيز مسوول مبارزه با افراد بدحجاب در جامعه هستند».
این خبرها را همینجا داشته باشیم و نگاهی به یک مطلب خواندنی و تامل برانگیز از وبلاگ مریم آریایی بیندازیم. این خبرنگار گفته که چند روزی تغییر پوشش داده است و چادر سرکرده است. و بعد با تیزبینی یک خبرنگار برخوردهای دیگران را با انتخاب های خود، دیده، شنیده، و بازگو کرده است. آریایی گفته: «همه مردا حتي پسرايي كه زير ابروشونو برميدارن از چادر خوششون مياد» ولی در مقابل برخورد زنان طور دیگر است: «ميخواي عروسيكني بهت گفتن چادري بشي؟...ميخواي ارتقاء درجه پيدا كني(شغلي)؟ ... نون به نرخ روز خور! ...شايد هم پيام سوم تير رو درك كردي؟...» هر چند از همه تامل برانگیزتر این است که آریایی تجربه کرده: « تو يه هفتهاي كه چادري بودم بيشتر متلك شنيدم البته اين يه نوع خشونت خيابونيه و فكر كنم اگه يه كار تحقيقي انجام بشه اين فرضيه قابل اثبات باشه كه خانماي چادري بيشتر مورد اين نوع خشونتا قرار ميگيرن».
در ادامه مطلب هم این خبرنگار از تجربه برداشتن چادر می گوید و برخوردهایی که دیده و از همه جالبترش این است: «يه مردي بهم گفت تا وقتي كه تصميم قاطع نگرفتي كاري انجام نده! . جالب بود كه همين آقا هميشه با شلوار كتون و تيشرت بيرون مياد و جديدا كت و شلوار ميپوشه ... به نظر شما اون تصميم قاطع براي تنوع تو پوشش گرفته يا پيام سوم تير رو درك كرده ؟»
در جامعه افراد زیادی هستند که در انتخاب نوع پوشش خود معذبند. اگر چادری باشند و به هر دلیل بخواهند تغییر نوع پوشش بدهند، با واکنش های سرد و عجیب جامعه، به خصوص مردان مواجه می شوند. برای همین شاید تصمیم بگیرند بر خلاف میل باطنی خود همچنان چادری بمانند. از سوی دیگر اگر کسی بخواهد باز هم به هر دلیلی -که کاملا شخصی است- تغییر نوع پوشش دهد و چادر سر کند، با نوعی سرزنش مواجه می شود که انگار واپسگرا شده است. انگار چادر یک پارچه جادویی است که در چشم برهم زدنی تمام ویژگی های صاحبش را تغییر می دهد!
انتخاب لباس و نوع پوشش یک انتخاب شخصی است. این را بیشتر ما در تئوری می دانیم و خیلی از ما تجربه کرده ایم که به عمل درآوردنش مشکل تر از آن است که فکرش را می کنیم. اما این تمام مساله نیست. موضوع آن است که حساس کردن جامعه نسبت به پوشش زنان یک نوع مانع تراشی برای حضور اجتماعی آنان است. زنان در هر انتخابی که برای لباس خود دارند مورد قضاوت و بازخواست قرار می گیرند. هر چه حضور اجتماعی آنان پررنگ تر باشد، حساسیت ها به آنان بیشتر می شود (هنوز ماجرای عکس کت و شلوار خانم ابتکار یادمان نرفته). و این به خودی خود ایجاد نوعی خودداری در زنان می کند. که کمتر بیرون بروند، که کمتر در جمع حاضر شوند، که کمتر خود را در معرض قضاوت دیگران قرار دهند.
هیچ نگاهی توهین آمیزتر از این نیست که انسان را موجودی بدانند برای به انحراف کشاندن جامعه (مردان). و زنان هر روز و هر روز در معرض چنین دیدگاه اهانت باری هستند.