یک داستان واقعی
آ.گوهری
پس از چهار ساعت سرو كله زدن با حرفه آموزان به اتاق استراحت مربيان مي روم. طبق روال كار مركز آموزشي در ابتداي استخدام فرمي براي دريافت غذا پر كرده ايم و بر اساس تجربه چند روزه در اين مركز آموزشي ، مي دانم كه بايستي ظرفي به نام من روي ميز نهار خوري اتاق استراحت باشد. اما نيست. اهميتي نمي دهم. به آبدارچي – كه با چشمان گشوده از حيرت نگاهم مي كند- تذكر مي دهم كه از اين پس ، غذاي مرا – همانند بقيه مربيان راس ساعت يك بر روي ميز بگذارد. من و مني مي كند و مي پذيرد. روز بعد وقتي ظرف غذايم را بر مي دارم و در كنار بقيه مربيان – كه همگي مرد هستند- پشت ميز نهار خوري بزرگ اتاق مي نشينم، ناگهان تمام بحث هاي سياسي و اجتماعي بين مربيان پايان مي پذيرد. نگاه آبدارچي را در چشمان مربيان مي خوانم و حس مي كنم كه انتظار ندارند كه مربي زن در كنار آنها پشت ميز بنشيند وغذا بخورد .
غذا در سكوت كامل صرف مي شود. جز نگاه هاي زير چشمي مربيان به فردي كه ظاهر حزب اللهي دارد چيز زيادي دستگيرم نمي شود. گويا سكوت و بي توجهي او به من يك نوع اجازه است كه براي نشستن صادر شده، و گرنه همگي ظرف هاي غذا به دست از اتاق بيرون مي رفتند. لقمه از گلويم پائين نمي رود. به چهره هاي تك تك كه نگاه مي كني مي بيني همگي افرادي معمولي هستند.... قطعا هنگام صرف شام و نهار – در يك مهماني خصوصي يا در رستوران – بانوان را از جمع جدا نمي كنند. اما باز هم نگاهشان متعجب است. ظرف را بر مي دارم و به آبدارخانه – كه فضايي نزديك به سه متر مربع بيشتر ندارد - مي روم، سه نفر از مربيان زن را مي بينم كه ايستاده ، ظرف غذا را در دست گرفته اند و نهار مي خورند.
علت را كه جويا مي شوم نگاه هم مي كنند و خسته توضيح مي دهند كه اتاق مربيان مخصوص غذا خوردن مربيان مرد است. از آئين نامه يا دستور العملي كه چنين چيزي را تصويب كرده باشد مي پرسم ، وجود ندارد. از عرف جامعه مي پرسم. مي گويم : « شما توي رستوران جدا از مردها غذا مي خورين ؟ يا توي مهموني هاي خانوادگي تون زنها از مردها جدا غذا مي خورن ؟ » هيچ كدام تائيد نمي كنند. مي پرسم :« چرا در اين شرايط سخت غذا مي خوريد ؟» از بدگوئي هايي مي گويند كه پشت سر زنان است و از عواملي كه در تائيد يا رد قرارداد آتي دخيل هستند...از در آبدارخانه سه متري بيرون مي روم، و تصور مي كنم اين قانون نانوشته، عجب ضمانت اجرائي قويي دارد.